Tijdens de opleiding voor paardencoaches die ik al jaren geef ( nu voor Syntra PXL) hoorde ik vandaag wéér verhalen over paardencoaching waarbij ik eerlijk gezegd toch bezorgd van word. Niet omdat ik tegen intuïtie, gevoel of de kracht van paarden ben — integendeel — maar omdat coaching soms verward wordt met invullen, projecteren of zelfs quasi-diagnostisch werken zonder voldoende basiskennis van coaching en menselijke psychologie.

In het werken met paarden ligt vaak een sterke nadruk op gedrag: wat het paard doet, hoe iemand het paard aanstuurt, of welke oefening wordt uitgevoerd. Toch merk ik in mijn werk dat de meest wezenlijke veranderingen vaak niet ontstaan door méér te doen, maar door eerst anders aanwezig te zijn.

Wat sociale psychologie, ontwikkelingsonderzoek en paardencoaching ons samen leren.

Begrijpen we de essentie van verandering nog wel, of zijn we verdwaald in woorden?

Waarom paarden je niet loepzuiver spiegelen.

Klik hier om een tekst te typen.

In een wereld waarin paardrijden vaak als het ultieme doel wordt gezien, ontdekken steeds meer paardenliefhebbers de magie van samen-zijn zonder in het zadel te hoeven stappen. De relatie met een paard kan veel verder gaan dan rijden: het is een subtiele dans van vertrouwen, communicatie en gedeelde momenten. Hoe kun je deze band versterken, puur vanuit de interactie op de grond? En hoe kun je deze beleving delen met anderen?

Wat kan een paard je leren over jezelf?

Verander je verhaal: de lessen van paarden in het herschrijven van jouw leven

Dual Pathway Horse Coaching

Paarden en mentale gezondheid