Tijdens de opleiding voor paardencoaches die ik al jaren geef ( nu voor Syntra PXL) hoorde ik vandaag wéér verhalen over paardencoaching waarbij ik eerlijk gezegd toch bezorgd van word. Niet omdat ik tegen intuïtie, gevoel of de kracht van paarden ben — integendeel — maar omdat coaching soms verward wordt met invullen, projecteren of zelfs quasi-diagnostisch werken zonder voldoende basiskennis van coaching en menselijke psychologie.
Een paard is geen “waarheidsmachine” die verborgen trauma’s of emoties objectief blootlegt.
Wanneer een paard met zijn hoef stampt, wegstapt, gaapt, schudt of dichterbij komt, betekent dat op zich… eerst en vooral iets binnen de context van het paard. Temperatuur, spanning, vliegen, kuddegedrag, anticipatie, lichaamstaal van de mens, eerdere conditionering, stress, omgeving… spelen allemaal mee. Toch hoor ik soms uitspraken zoals:
“Het paard voelt jouw onderdrukte woede.”
“Dat paard loopt weg omdat jij niet eerlijk bent.”
“Het paard toont jouw trauma.”
Dat zijn zware uitspraken. En vooral: gevaarlijke uitspraken wanneer ze als waarheid worden gepresenteerd aan kwetsbare mensen.
Binnen degelijk coachen leren we net het tegenovergestelde:
- NIVEA = Niet Invullen Voor Een Ander
- OMA = Oordelen, Meningen en Aannames vermijden
- “Maak je dik” = wees bewust van je eigen interpretaties, triggers en overtuigingen als begeleider, zodat je ze niet onbewust op de cliënt projecteert.
- En vooral: LSD = Luisteren, Samenvatten, Doorvragen.
Dat laatste lijkt simpel, maar is de basis van professioneel coachen. Niet sturen. Niet invullen. Niet “lezen”. Niet doen alsof je alles weet omdat een paard beweegt.
Wetenschappelijk weten we bovendien dat mensen enorm beïnvloedbaar zijn door suggestie en framing. In de psychologie spreekt men over onder andere:
- Priming: subtiele suggesties beïnvloeden hoe iemand zichzelf of een situatie ervaart.
- Confirmation bias: we zien vooral wat onze overtuiging bevestigt.
- Suggestibility: kwetsbare of emotionele mensen nemen interpretaties sneller over als waarheid, zeker wanneer die met overtuiging gebracht worden.
- Projectie: eigen gevoelens of overtuigingen onbewust toeschrijven aan iemand anders.
Dat betekent concreet:
als een coach zegt “dat paard voelt jouw verdriet”, dan bestaat de kans dat de coachee daarna effectief gaat zoeken naar verdriet — zelfs wanneer dat oorspronkelijk niet centraal stond. Zeker bij mensen die kwetsbaar zijn, trauma dragen of op zoek zijn naar houvast, kan dit diep binnenkomen.
En net daar ligt de ethische verantwoordelijkheid van een coach.
Paardencoaching kan ongelooflijk krachtig zijn wanneer het professioneel, respectvol en zorgvuldig gebeurt. Een paard kan spiegelen in interactie, spanning zichtbaar maken, vertragen, co-regulatie brengen, patronen voelbaar maken… maar dat is iets totaal anders dan betekenissen plakken op elk gedrag van het paard alsof het een therapeutische scanmachine is.
Daarom blijf ik pleiten voor:
✔ een stevige basis in coaching
✔ kennis van gesprekstechnieken en ethiek
✔ werken vanuit observatie in plaats van interpretatie
✔ bewustzijn rond suggestie en beïnvloeding
✔ in het eigen werkveld blijven
✔ durven doorverwijzen wanneer nodig
✔ permanente opleiding en zelfreflectie
Want nee… duur betekent niet automatisch deskundig.
En charisma betekent niet automatisch professioneel.
Voor veel cursisten en cliënten is het moeilijk om “het kaf van het koren” te scheiden in een wereld waar iedereen zich coach kan noemen. Daarom is het belangrijk dat we binnen het werkveld kritisch durven blijven kijken — niet om elkaar af te breken, maar om zowel mens als paard veilig, respectvol en professioneel te begeleiden.
Een goede coach hoeft niet mysterieus te doen.
Een goede coach hoeft geen verborgen waarheden te “zien”.
Een goede coach creëert ruimte waarin de cliënt zélf kan ontdekken, voelen, benoemen en groeien.
Reactie plaatsen
Reacties